Maxime Garcia Diaz - shriek (krijsen)

[Scrollen voor de Nederlandse versie] 

shriek

I saw the best girls of my generation, destroyed by sadness, starving, hysterical, naked,
dragging themselves through the macho streets at dawn with the word feminist on their finger-tips
like a ticking time bomb, looking for a way to live, looking for another psycho bitch to team up with,
tight-laced misshapen daughters burning for the ancient hellish connection to the phallic dynamo in the machinery of night,
who lobotomized and corseted and electrified and pained sat up mean-faced in the supernatural darkness of femaleness floating across the tops of cities contemplating their own ass,
who bared their breasts to Heaven and saw patriarchal demons staggering on tenement roofs illuminated,
who did not pass through universities with radiant cool eyes because they would have gone mad, like so many of Shakespeare's sisters, would have committed suicide,
who passed through universities with hot outraged eyes looking at all the male names and faces on the walls, being told not to complain,
being told please to abstain from the F-word because the student association ‘doesn’t want to exclude anyone’,
who instead of fellow intellectuals were given pathetic little boys marked to be the future leaders of the world, and became unbearably depressed by this,
who wrote LICK MY CLIT on windows in black lipstick and then licked each other’s clits and licked their boyfriend’s clit and licked the clit of anyone who had one boy girl and anyone else
and licked the clit of the world too, but never before asking do you want me to and hearing yes I really really do,
who emit hollow-eyed laughter when they realise they’ll be wrong no matter what they do,
who cried and laughed in bathroom stalls, lived and died in bathroom stalls, snorting cocaine and waxing ecstatically about each other’s on point eyeliner and skirts with pockets,
who at nine years old were called devils for going through puberty in Salem,
who at twelve years old were kidnapped in Chibok for committing the crime of education,
who at fourteen years old had archangel visions and heard divine voices and led the French army but were still burned at the stake,
who at fifteen years old were shot in the face on a school bus in Swat and looked death in the eye and still would not let go and still would not give up,
who on New Year's Eve in Germany felt a finger in every orifice and screamed and were told just keep them at arm's length, as though to be male is to be grenade, just waiting to explode in a woman's face,
who were told this grenade came from across the Mediterranean, as though there is no such thing as European rape, as though Europe herself was not named for a rape victim rebranded as a love story,
who were told sisterhood is powerful but only comes in one color,
who were told sisterhood is powerful but only comes vagina-shaped,
who were told sisterhood is powerful but not for the most powerless among us,
who raised themselves up and forgot that true liberation does not consist of just one shade of us at the top, who voted for the devil and forgot that untill all of us are free none of us are free
and babe, not even you are gonna be be free like this,
who were threatened with death for playing video games, murdered by Nice Guys when the friendzone became weaponized,
whose bodies were war zones, who walked the streets armed with keys for knives,
who listened continuously seventy hours from park to pad to bar to bed to Bellevue to museum to the Brooklyn Bridge,
who ducked their heads together and whispered in each other's ears the witchcraft needed to survive,
who fucked girls so they didn't have to be one,
who fucked girls and for once were white flags instead of gun, were recognition instead of how fast can you run,
who wanted to be both Jesus and Mary, both Marylou and Dean Moriarty, who wanted to hear Lolita's side of the story and for Humbert to just one time shut his pedophile mouth and let the girl talk,
who puked and puked and puked, starved and starved and starved, who turned their bodies inside out trying to exorcise themselves,
who went dizzy counting calories and masturbating silently,
who called themselves feminists and crusaded for paternity leave, called themselves feminists and barricaded for the right to the hijab because this has always been more than a blonde woman burning her bra,
who were ignored as soon as the conversational topic turned to politics, and hiccupped indignantly before starting a million parties of their own,
who wore shorts, low-cut shirts, high heels, no bra, nipple piercings, skirts so tight they couldn't sit, who wore nothing and still were not asking for it,
who were called whores as soon as they dared ask for it,
who sometimes asked for it loudly and with great urgency and then after being eaten out for approximately two and a half hours climaxed in the sun-kissed glorious spasm of 8,000 sensory nerve endings,
whose 4 billion multitudes could never be captured by one single poem,
whose 4 billion multitudes could never be captured by one single girl,
who saw the best boys of their generation destroyed by madness, raging, mutilated, unrapeable, not allowed to cry, not allowed to love anyone else let alone themselves,
who never hated their fathers, their brothers, their sons, boyfriends, husbands, friends, who never hated their brothers, never hated you, never hated their cellmates just because you got the sunny side of the room,
but who hated the prison,
who could not howl, who were not allowed to howl, not allowed to roar, whose howls were heard as shrieks because they were only allowed to be banshees, never lions, never wolves,
allowed to bleed over and over again but never talk about the blood, never call themselves warriors despite going to war every day,
who were not allowed to howl, but got up on stage and howled anyway. 

 

Unfortunately, Chaos is as of yet unable to compensate their writers in full. But you can help us with that! Consider donating for this piece. All proceeds will go directly to the writer. 

Helaas is Chaos nog niet zo groot dat ze al haar schrijvers volledig kan compenseren voor hun kunsten. Daarbij kan jij ons helpen: alle donaties gegeven via het onderstaande knop gaan direct naar de schrijver . Alvast bedankt! 



krijsen

 

ik zag de beste meisjes van mijn generatie vernietigd door verdriet, hongerend, hysterisch naakt,
zichzelf voortslepend door machostraten bij zonsopkomst, met het woord feminisme aan hun vingertoppen als een tikkende tijdbom, op zoek naar een manier van overleven,
of een nog gestoordere teef om mee samen te spannen,
strakgeveterde misvormde dochters brandend voor de aloude helse verbintenis met het fallische dynamo in het mechaniek van nacht,
die in elektrische korsetten en met kapotte hersenkwabben toch rechtop zaten, gemeen grijnzend, in het bovennatuurlijke duister van vrouwelijkheid,
zwevend over steden in innige contemplatie van hun eigen kont, die hun borsten ontblootten voor alleen de hemel
en op de verlichte daken van woonflats patriarchale demonen zagen wankelen,
die de universiteitsgangen niet bewandelden met koele fonkelende ogen omdat ze gek zouden zijn geworden,
zoals zoveel van Shakespeare’s zusjes, van gebouwen zouden zijn gesprongen,
maar door de universiteit beenden met natte woedende ogen, langs de eindeloze stoet mannelijke namen aan de wand, en niet mochten klagen,
het f-woord alsjeblieft niet in de mond, die in plaats van mede-intellectuelen naast zich boze kleine jongetjes kregen,
de zogenaamde toekomst van de wereld, en hier ondraaglijk depressief van werden,
die LIK MIJN CLIT op ramen schreven met zwarte lippenstift, en elkaars clit likten, en de clits van hun vriendjes likten,
en de clits van iedereen die er een had, jongen meisje en iedereen ertussen of ernaast, die de clit van de wereld likten
maar nooit zonder te vragen wil je dit en te horen ja heel erg heel erg graag,
die met holle ogen schaterlachten bij het besef dat ze fout zijn wat ze ook doen en dus maar alles deden,
die huilend en lachend in wc hokjes krioelden, levend en stervend in wc hokjes, cocaine snuivend en extatisch mijmerend over sicke eyeliner en rokjes met zakken,
die op hun negende puberend in Salem duivels werden genoemd,
die op hun twaalfde het misdrijf van onderwijs begingen en ontvoerd werden in Chibok,
die op hun veertiende aartsengelen zagen en goddelijke stemmen hoorden en het Franse leger aanvoerden en toch werden verbrand,
die op hun vijftiende in hun gezicht geschoten werden, onderweg naar school in Swat, en de dood in de ogen keken, en toch nooit opgaven, en toch nooit loslieten,
die op oudejaarsavond in Duitsland een vinger in elke holte voelden en schreeuwden en te horen kregen hou ze op armlengte afstand alsof een man een granaat is,
klaar om te ontploffen in het gezicht van een vrouw,
die te horen kregen deze granaat komt van over de Middellandse Zee, alsof verkrachting niet Europees is, alsof Europa niet zelf haar naam kreeg van een verkracht meisje,
die te horen kregen zusterschap is machtig maar alleen beschikbaar in een kleur, zusterschap is machtig maar alleen beschikbaar in de vorm van een vagina,
zusterschap is machtig maar niet voor onze meest machteloze zusters,
die zichzelf omhoog tilden en vergaten dat bevrijding niet bestaat uit maar één gelaatskleur aan de top,
die stemden op de duivel en vergaten dat tot wij allemaal vrij zijn geen van ons vrij is, (en babe, niet eens jij gaat op deze manier vrij zijn),
die met de dood bedreigd werden voor het spelen van computerspelletjes, met de dood bedreigd werden voor het spreken in talkshows, met de dood bedreigd werden voor het lopen op straat,
die vermoord werden door Lieve Jongens toen de friendzone bewapend werd, wiens lichamen oorlogsgebieden waren, die naar huis gingen met sleutels als messen tussen vingers,
die onophoudelijk luisterden zeventig uur van park tot huis tot bar tot bed tot Mentrum tot museum tot de Magere Brug,
die hun hoofden samen doken en in elkaars oor fluisterden over de hekserij die nodig was om te overleven,
die meisjes neukten om zelf geen meisje te hoeven zijn,
die meisjes neukten en voor het eerst witte vlag mochten zijn in plaats van geweer, herkenning in plaats van hoe hard kan jij rennen,
die zowel Jezus als Maria wilden zijn, zowel Marylou als Dean Moriarty, die Lolita’s kant van het verhaal wilden horen en dat Humbert een keer zijn pedofiele bek hield en het meisje liet praten,
die kotsten en kotsten en kotsten, hongerden en hongerden en hongerden, hun lichamen binnenstebuiten draaiden in een poging zichzelf uit te drijven,
die duizelig werden van het calorieën tellen en het stilzwijgend masturberen,
die zichzelf feminist noemden en demonstreerden voor het vaderschapsverlof, zichzelf feminist noemden en barricadeerden voor het recht op de hoofddoek want dit was altijd al meer
dan een blonde vrouw die haar beha in brand steekt,
die genegeerd werden zodra het gesprek over politiek ging, en met één verontwaardigd hikje een miljoen eigen partijen oprichtten,
die korte broekjes droegen, laag uitgesneden shirtjes, hoge hakken, geen beha, tepelpiercings, rokjes zo strak dat ze niet konden zitten, die niets droegen en er nog steeds er niet om vroegen,
die hoeren werden genoemd zodra ze durfden erom te vragen,
die er soms om vroegen, luidkeels en met dringende noodzakelijkheid, en dan na plusminus twee en half jaar gebeft te zijn klaarkwamen in de zonovergoten spasmes van achtduizend zenuwuiteinden,
wiens plusminus vier miljard meervoudigheden nooit gevangen kunnen worden door één enkel gedicht,
wiens plusminus vier miljard meervoudigheden nooit gevangen kunnen worden door één enkel meisje,
die de beste jongens van hun generatie zagen, vernietigd door waanzin, vuurspugend en verminkt, onverkrachtbaar, niet in staat om van een ander te houden laat staan van zichzelf,
die nooit hun broers hebben gehaat, nooit hun vaders, echtgenoten, vrienden, zonen, vriendjes, klasgenoten, vaders, hebben gehaat, nooit hun broers haatten, nooit jou hebben gehaat,
nooit hun celgenoten haatten alleen omdat jullie de zonnige kant van de kamer kregen, maar die de gevangenis haten,
die niet konden huilen, niet mochten brullen, al wiens dierlijk geluid als gekrijs werd gehoord omdat zij alleen valse katten mochten zijn, nooit wolven, nooit leeuwen, 
toegestaan om keer op keer te bloeden maar nooit over het bloed te praten, niet toegestaan zich strijders te noemen zelfs als ze elke dag ten strijde trokken,
die niet mochten huilen, niet mochten brullen, maar op een podium klommen en er bleven staan tot hun krijsen gehoord werd als huilen, dan als brullen, dan als spreken.


 Maxime Garcia Diaz is a poet and editor (Versal Journal) situated in Amsterdam. On march 5, during Chaos' book launch of A Room of One's Own, she performed the English version of "Shriek" before a crowd of 250 people. She absolutely slayed. 

 

 

Maxime Garcia Diaz is een dichter en redacteur (Versal Journal) gevestigd te Amsterdam. Op 5 maart, tijdens de launch van Een kamer voor jezelf, droeg ze haar Engelstalige gedicht "Shriek" voor ten overstaan van een 250-koppig publiek . She absolutely slayed.